Sinema eleştirmenleri ve dövüş sanatları hayranları tarafından özellikle Tak Sakaguchi’nin sergilediği o çiğ, soğukkanlı ve muazzam fiziksel performans nedeniyle kült bir klasik olarak kabul ediliyor. Kenji Kawai’nin imzasını taşıyan o hüzünlü ve tekinsiz arka plan müzikleri, sahnelerin klostrofobik etkisini ve tırmanan gerilim dozajını mükemmel bir şekilde destekliyor. Düşük bütçeli bağımsız bir film olmasına rağmen yarattığı tekinsiz gri tonlardaki sinematografi ve muazzam ses tasarımları, teknik kusurları izleyiciye tamamen unutturmayı başarıyor. Klasik vurdu kırdı filmlerinden sıkılan, daha felsefi, taktiksel ve sarsıcı bir intikam öyküsü arayanların kesinlikle kaçırmaması gereken radikal bir deneme.