Gastón Solnicki’nin bu taze yapıtı, geleneksel bir kapitalizm çatışmasını alışılagelmiş klişelerden uzak, son derece melankolik ve absürt bir kara komedi potasında eritiyor. Lucius, oteli yıkmak isteyen Arjantinli geliştiriciyi durdurmak için lobi faaliyetleri yapmak yerine, otelin mutfak sırlarını ve meşhur sufle formülünü bir direniş silahına dönüştürüyor. Otel koridorlarında dönen küçük casusluk oyunları, yanlış anlaşılan diyaloglar ve sessiz didişmeler filmin mizah yükünü incelikle sırtlıyor. Durum komedilerinden ve bürokratik saçmalıklardan beslenen film, sinemaseverlere pürüzsüz ve entelektüel bir kahkaha alternatifi sunuyor.