Teknik olarak tozlu toprak tonlarının ve gri gölgelerin hakim olduğu sinematografi, köylerin çaresiz coğrafyasını ve bankaların soğuk mekanik odalarını tezat oluşturacak şekilde yansıtıyor. Anirudh Ravichander tarzı coşkulu ve yer yer tekinsiz arka plan müzikleri, özellikle yakın dövüş ve soygun sekanslarında gerilim katsayısını ikiye katlıyor. Karakterlerin aldıkları her fiziksel yara, patlayan silah sesleri ve çiğ kamera açıları izleyicide gerçekçi bir klostrofobi hissi yaratmayı hedefliyor. Bütçe imkanlarını en verimli şekilde kullanan yapım, bağımsız Tamil sinemasının son dönemdeki en iddialı suç dramalarından biri oluyor.