Kanka, valla evrendeki tüm yıldızların yok olduğu kapkara bir gelecekte, kanla dolu tekinsiz bir okyanusun en dibine, pencereleri bile olmayan minicik bir metal tabutla intihar görevine gönderilen bir mahkumu izliyoruz. Dışarıyı görmeden, sadece eski bir harita ve analog bir kamerayla yönünü bulmaya çalışırken, o derinliklerde dolanan devasa şeylerin metalik gıcırtılarıyla baş başa kalıp kafayı yiyorsun. Adamlar bütçeyi ucuz efektler yerine tamamen sese ve o "görünmeyen tehdidin" yarattığı saf paronoyaya oynamışlar; izlerken klostrofobiden nefesimi kesen, insan psikolojisini un ufak eden taş gibi bir hayatta kalma gerilimi, kesinlikle kaçırma!