Filmin yönetmeni, uçsuz bucaksız okyanusun ortasında geçmesine rağmen izleyiciye nefes aldırmayan, klostrofobik bir reji dili tercih ediyor. Kamera, yatın o dar kamaraları, güvertesi ve suyun hemen altındaki tekinsiz karanlık arasında sıkışıp kalarak açık alanı adeta modern bir hapishaneye dönüştürüyor. Yönetmenin, canavarları kör göze parmak göstermek yerine, suyun üzerindeki ani dalgalanmalar, teknenin sacına vuran darbe sesleri ve dikiz aynasından süzülen gölgelerle gerilimi tırmandırması, filmi janrın en stilize işlerinden biri yapıyor.